Dzisiejszym wpisem chciałbym pokazać, jak zapisuje się i prawidłowo wymawia kolory po śląsku. To wszystko oczywiście z uwzględnieniem charekterystycznych cech dialektu głogóweckiego, na obszarze występowania dwugłoski „eu”.
Dziś, bez zbędnego rozpisywania się w temacie, przechodzę od razu do konkretów.
Kolory w mianowniku
- biały > biełyj
- brązowy > bryłnzowyj lub bryłnyj
- czarny > czĕrnyj
- czerwony > czerwōnyj lub czerwiōnyj
- fioletowy > fioletowyj
- niebieski > niebieski, światłyj, modryj (w odniesieniu do modrej kapusty)
- pomarańczowy > pomarajnczowyj
- różowy > różowyj
- srebrny > srebrnyj
- szary > siwyj
- zielony > zielōnyj
- złoty > złotyj
- żółty > żyłtyj lub żōłtyj
Odmiana przez rodzaje
Odmiana przez rodzaje i sposoby zapisywania końcówek kolorów, w odniesieniu do rzeczowników.
- Rodzaj męski: końcówka –yj.
- Rodzaj żeński: końcówka –e.
- Rodzaj nijaki: końcowka –y.
W liczbie mnogiej, niezależnie od rodzaju, kolory w odniesieniu do rzeczowników przyjmują końcówkę –y.
- Dwa stoły są białe > dwa steły sył bieły.
- Dwa okna są zielone > dwa ôkna sył zielōny.
- Dwie książki są brązowe > dwie ksiyłnżki sył bryłnzowy/bryłny.
Odmiana wybranych kolorów
Biały…
- ten stół jest biały > tyn stył je biełyj,
- ta książka jest biała> ta ksiyłnżka je biełĕ,
- to okno jest białe > to ôkno je bieły.
Czerwony…
- ten stół jest czerwony > tyn stył je czerwōnyj,
- ta książka jest czerwona > ta ksiyłnżka je czerwōnĕ,
- to okno jest czerwone > to ôkno je czerwōny.
Szary…
- ten stół jest szary > tyn stył je siwyj,
- ta książka jest szara > ta ksiyłnżka je siwĕ,
- to okno jest szare > to ôkno je siwy.
Żółty…
- to okno jest żółte > to ôkno je żyłty,
- ten stół jest żółty > tyn stył je żyłtyj,
- ta książka jest żółta > ta ksiyłnżka je żyłtĕ.
