Głównym wyróżnikiem hĕczyniĕ – o czym już tu pisałem – jest wymowa pochylonego „a” w formie dwugłoski „eu” (=”ĕ”). Ale dialekt hĕkōw charakteryzuje się nie tylko tym. Kolejny wyróżnik hĕczyniĕ to używanie „ył” – najczęściej w miejscu polskiego „ą” (ale nie tylko). W innych częściach Śląska, tam gdzie do dziś mówi się po śląsku, polskie „ą” wymawiane jest najczęściej jak: „ō” lub „ōł”. Piszę to w bardzo dużym uproszczeniu…
Aktualizacja
Zaktualizowana wersja tekstu, w którym opisuję wymowę „yu̯” oraz „ył” znajduje się w poniższym wpisie:
